Pragmatism, not the beauty of the Cruyff years, is at the heart of the Dutch team
(The Observer)
Vandaag hebben honderdduizenden mensen in Amsterdam het Nederlands voetbalteam terecht bejubeld met de geleverde wereldprestatie . Als rechtgeaard Limburger en Sittardenaar ben ik extra trots omdat een deel van de roots van Bert van Marwijk, Cooky Voorn, Mark van Bommel en Ruud Hesp in Sittardse liggen. Tijdens de finalewedstrijd heb ik de hele avond op het puntje van de stoel gezeten. Spannend. Verontrust over de overtredingen en de vroege gele kaarten voor de Nederlandse spelers. Het doelpunt vlak voor tijd was een grote teleurstelling. Maar eerlijk is eerlijk: de Spanjaarden hadden het betere spel en het verlies is jammer, maar te verdragen.
In het buitenland is er veel kritiek op de harde speelwijze van Oranje. The Observer gaat verder dan voetbalcommentaar en houdt ons ( o.a. gevoed door Paul Scheffer) , een spiegel voor door het Nederlandse voetbal te vergelijken met de (verontrustende?) ontwikkelingen van de Nederlandse samenleving.
"For decades, the reputation of the country as a bastion of free thinking, creativity and fun was buttressed by its uniquely attractive football culture... The team relies on hard work, group loyalty, defence and counter-attack. The unique Dutch are now, like everyone else, playing for results. The sympathetic nation of Beautiful Losing is winning ugly.... what we are seeing from the men in orange in South Africa reflects a more cautious and fearful nation"
Is de VOC mentaliteit nu definitief ten grave gedragen? Zijn we te voorzichtig geworden en heeft risicomijding het gewonnen van ondernemerschap en innovatie. Is individuele creativiteit ondergeschikt geraakt aan groepsdwang? Wordt schoonheid van vormgeving opgeofferd aan saaie functionaliteit en resultaatgerichtheid? Zijn we te serieus geworden en hebben we ons gevoel voor humor verloren? Zijn we te berekenend bezig en te weinig met een visie op de toekomst? Zijn we nu echt een land geworden van saaie eenheidsworst?
Nou nou, dat is nog al wat. Het lijkt allemaal nogal stevig overtrokken journalistiek. Of herkent u zich hier soms wel in? Misschien is men in de omringende landen gewoon jaloers op het Nederlandse succes in Zuid Afrika, op de nieuwe "Vice Weltmeister" en haalt men er van alles en nog wat bij. Voetbal is een spel en winnen is tenslotte de bedoeling. Het Nederlands team kende zijn krachten en tekortkomingen en heeft met ferme inzet en focus gespeeld. Ok, er waren tegen Spanje een aantal onbesuisde akties, omdat het team volgens de coach "onder stroom stond". Maar de finale kon eigenlijk niet Nederlandser: de dood of de gladiolen! En bijna was het gelukt! Of is dit te weinig zelfkritisch? Moeten we ons dan toch nog zorgen maken over onze toekomst?
De KABAN van Kapellerput is een goede plek voor zelfreflectie over de manier waarop het spel in uw eigen organisatie wordt gespeeld.