Het zit erop! De sleurhut is ingeleverd bij de verhuurder, de campingspullen zijn opgeborgen. De Baskische Pinxtos (zeg: pinsjoos) waren voortreffelijk en -inderdaad- kunstwerkjes om te zien; de Spaanse Churros (gefrituurde, luchtige deegstengels), gedipt in pure chocolade, gewoonweg niet te versmaden. De licht mousserende Txacolí wijn: heerlijk! Onderweg in Frankrijk de lekkerste oesters ooit gegeten. Regelmatig genoten van pure, goed bereidde gerechten uit de streek. De Basken zijn gastvrij, de omgeving is mooi, de Spaanse steden aangenaam en Guggenheim in Bilbao was geweldig. Over het natte weer hebben we het even niet.
Na 15 kampeerloze jaren heb ik gemerkt dat de Hollandse campinggezelligheid op zijn retour is. Vreemd genoeg in tegenstelling tot de zakelijke gezelligheid. Zakelijk tel je tegenwoordig niet mee als je niet minstens twee keer per maand borrelt met vakgenoten, klanten of collega's. Congressen zijn vooral ook netwerkevents en daarbij hoort een borrel met bitterbal. We gebruiken smartphones, Tokens en oplichtende badges om zelfs de meest verlegen congresdeelnemers aan de praat te krijgen. Wie is er trouwens géén lid van een ondernemersverenging, een vroeg-ontbijters-club, een lunchnetwerk of een Jumpgroep? Of neemt u deel aan een Open Coffee voor ZZP-ers, golftoernooi, seminar, relatiebijeenkomst, of sponsordiner? We netwerken ons suf! Het eigenlijke doel daarvan is om ideeën uit te wisselen, om van elkaars kennis en expertise te profiteren of om business te genereren.
Jammer genoeg komt daar in de praktijk niet altijd iets van terecht. Arun SwamiPersaud en Sybrand de Boer van The Bridge business innovators noemen het huidige netwerken daarom zelfs een Hollandse ziekte: "een tijdverdrijf dat niets oplevert". Ze hebben waarschijnlijk gelijk als ze zeggen dat we doelgerichter met onze netwerken kunnen omgaan.
De hedendaagse Hollandse campinggezelligheid valt daarmee vergeleken vies tegen. De "generatie nu" kampeerders zoeken elkaar niet meer op. Hebben elkaar ook niet meer nodig. Voor het (ver)plaatsen van de caravan is geen spontane hulp meer gewenst, omdat de mannelijke caravannist met de afstandsbediening van zijn "mover" heel nauwkeurig zijn sleurhut kan manoeuvreren. Die wil geen hulp, maar aandacht. Misschien zelfs wel applaus na weer een succesvolle move. In plaats van samen een biertje te drinken voor tent of caravan kijkt de kamperende landgenoot tegenwoordig liever via zijn satellietschotel naar Tour de France, NOS journaal, RTL Boulevard en Wakker Nederland. Nootjes en chips bij hand. Vakantie. Uitrusten voor de volgende netwerkborrel in eigen land. Gezellig!
Column is geplaatst op congreswereld