Fans die schreeuwen tegen een doorzichtig scherm met daarop driedimensionale projecties van de bandleden van Tokio Hotel.
Wordt dit de nieuwe revolutie in communicatieland? Na video conferencing, skypen, webinars de mogelijkheid met elkaar te spreken en tegelijkertijd levensecht en driedimensionaal te zien. Niet meer op een plat scherm dus. Holografische techniek maakt het mogelijk driedimensionale figuren te projecteren. Steeds echter dus. We kunnen we straks een gesprek voeren met een collega of zakenpartner levensecht geprojecteerd aan de andere kant van de tafel. Of een cursus volgen met een cursusleider geprojecteerd in het lokaal. Of luisteren naar de nieuwjaarsspeech van de voorzitter van de Raad van Bestuur die "live geprojecteerd" in ons midden is.
Ongetwijfeld wordt afstandscommunicatie effectiever omdat de ervaring indringender wordt. Het wordt ook leuker. We kunnen nog beter met elkaar kunnen communiceren zonder dat we hoeven te verplaatsen. Dat is goed voor het milieu en bespaart een hoop tijd.
Maar kan deze techniek echte communicatie en echte ontmoeting vervangen? Niet dus. Echte communicatie vraagt om fysieke nabijheid. Om horen, zien, voelen, aanraken en ruiken. Meer virtuele communicatie zal de behoefte aan fysieke ontmoeting stimuleren. Ook andersom zal de effectiviteit van virtuele communicatie verbeteren als mensen elkaar kennen.