Het kabannen is nu echt begonnen. Met bijna 200 aanwezige VIPS (bij Kapellerput is iedere gast dat) hebben we de KABAN van Kapellerput op 24 september geopend. Met een knipoog naar de Legende van Kapellerput had Joris van Midden van “De Kwekerij” een programma samengesteld met theater, muziek, licht, dans en circus. Het werd een echte belevenis. Het theater voerde de gasten door het bos langs postmoderne staties. Dat waren verrassende en absurdistische opstellingen met beelden, Lourdeswater en dode kraaien. Schimmige figuren zweefden door het bos. Af en toe stapte een mevrouw in het rood gekleed door een deuropening. In witte jurken gehulde danseressen voerden in het (koude) ven een hemels aandoend waterballet op. Circusartiesten deden acrobatische oefeningen aan de KABAN . Een reizigers-processie trok door het venwater om de KABAN te beklimmen. Klokgelui deed vermoeden dat de ooit verzonken kapel uit de legende weer boven water was gekomen. Het was een mooi, boeiend en soms spectaculair schouwspel. In plaats van de grote knal met vuurwerk eindigde het openingstheater, na het plaatsen van de KABAN- vlag, met uitstervende cello muziek. Ingetogen en in absolute stilte. Die stilte nam totaal bezit van de omgeving. Geen gekuch, geen gepraat. Zelfs de natuur was onder de indruk en de kikkers hielden zich stil. En dat in een gezelschap dat een avondje uit was. Een geanimeerde en gezellige groep mensen waarmee we net in Frans Bourgondische sfeer van een heerlijke maaltijd hadden genoten. In deze stilte was het ademen zelfs hoorbaar. Die stilte die overviel iedereen. Mij ook. Als gastheer was het bijna onmogelijk deze te doorbreken met de ingestudeerde zin: